LoSoft Blog

Pare dni temu dostalem maila informujacego o dostepnosci Google Chrome dla systemu Linux. Oto kilka ciekawostek od zespolu Google Chrome, cytujac orginalny email:
~60 000 wierszy kodu specjalnie dla Linuksa,
23 wersje deweloperskie,
2713 poprawionych bledow w wersji Linux,
12 zewnetrznych wspolpracownikow pracujacych nad bledami w kodzie Google Chrome dla Linuksa oraz 48 zewnetrznych tworcow kodu

Paczke sciagamy z oficjalnej strony GC. Do wyboru, wersje 32 i 64 bit w debach (Debian/Ubuntu) i rpm (Fedora/openSUSE).

Podczas pierwszego uruchomienia, Chrome zaproponuje import ustawien – historia, ulubione, zakladki, wyszukiwanie, hasla – z innych przegladarek, np. Firefox’a.

Mozemy pominac ten krok dla czystej konfiguracji Google Chrome. Wyszukiwarka, jak nie trudno sie domyslic – Google, ktora mozemy zmienic na Onet, WP, a nawet Bing .
Technicznie nieco kuleje podobnie zreszta jak Safari (WebKit) – css’y, i wyswietlanie grafik, tj .ico.

Zapraszam do testowania.

Konfiguracja DHCP nie jest skomplikowana – jezeli czlowiek robi to codziennie – ale i tak nastrecza klopotow. Jak wiec skonfigurawac DHCP w paru krokach, aby wszystko zadzialalo? Sprawa niestety nie jest szablonowa, kazdy ma innaczej skonfigurowany system i niekoniecznie musi wszystko isc jak z platka. Ponizej w paru krokach przedstawie w jaki sposob udostepnic lacze internetowe komputerom w malej sieci domowej, wykorzystujac komputer “Stacje” jako router. Ustalmy fakty. Komputer “Stacja” podlaczony jest do zewnetrznej sieci osiedlowej na jednej karcie sieciowej (eth1), natomiast inna (eth0) umozliwia laczenie sie komputerom lokalnym ze “Stacja”.

1. Czyscimy poprzednie ustawienia DHCP (jezeli cos bylo)

czlowiek@maszyna:~$ sudo apt-get remove --purge dhcp3-server
czlowiek@maszyna:~$ sudo apt-get autoremove --purge

2. Instalujemy serwer DHCP

czlowiek@maszyna:~$ sudo apt-get install dhcp3-server

2. W tym kroku wybieramy na jakim interfejsie postawimy DHCP, u mnie siec lokalna jest na eth0

czlowiek@maszyna:~$ sudo dpkg-reconfigure dhcp3-server

3. Nastepnie (krok nieobowiazkowy) sprawdzamy czy DHCP odpowiednio jest podpiety, powinna byc odkomentowana linia INTERFACES=”eth0″.

czlowiek@maszyna:~$ sudo nano /etc/default/dhcp3-server

4. Konfigurujemy DHCP’a. Ponizej moj config aby moc sie na czyms wzorowac.

czlowiek@maszyna:~$ sudo nano /etc/dhcp3/dhcpd.conf

option domain-name "domowka";
authoritative;
ddns-update-style none;
default-lease-time 600;
max-lease-time 7200;
log-facility local7;

subnet 192.168.1.0 netmask 255.255.255.0 {
        option routers 192.168.1.1;
        option subnet-mask 255.255.255.0;
        option domain-name-servers xxx.xxx.xxx.x, xxx.xxx.xxx.x;
        option ip-forwarding off;
        range dynamic-bootp 192.168.1.5 192.168.1.10;
}

W przypadku kolizji IP’kow z siecia zewnetrzna zmieniamy 192.168.1.x na np. 10.0.0.x. Tam gdzie sa xxx.xxx.xxx.x‘y wpisujemy DNS’y, np. naszej stacji 193.168.1.1, jezeli nie pamietamy, mozna je wyczytac z konfiguracji sieci

czlowiek@maszyna:~$ ifconfig
czlowiek@maszyna:~$ nslookup <ip_stacji>

albo po prostu wpisac tepsowe 194.204.152.34, 194.204.159.1.

5. Ustawiamy interfejs eth0

czlowiek@maszyna:~$ sudo nano /etc/network/interfaces

i wpisujemy ponizsze (ip jak w konfiguracji DHCP, albo na odwrot , patrz option routers 192.168.1.1;)

auto eth0
iface eth0 inet static
address 192.168.1.1
netmask 255.255.255.0

6. Teoretycznie jezeli los nam sprzyjal , mamy juz poprawnie postawiony serwer, pozostal jedynie restart

czlowiek@maszyna:~$ sudo /etc/init.d/networking restart
czlowiek@maszyna:~$ sudo /etc/init.d/dhcp3-server restart

Wlaczamy komputer w sieci domowej i … cool, internet. Czasem, niestety, mimo naszych dobrych checi, mamy pod gorke. Z reguly wiem, ze:
- 10% problemow to bledne DNS’y,
- 20% problemow to bledna konfiguracja,
- 30% inne dziwne , na wszystko jednak pomaga analiza logow,
- 50% przekombinowane ustawienia firewall’a,

i tu polecam wysmienita nakladke na Iptables Firestarter, umozliwia on w szybki sposob wlaczenie udostepniania lacza internetowego, forwardowanie portow, itd.

Taka moja metoda na udostepnianie polaczenia internetowego, raczej o niczym nie zapomnialem.
Wiem, prosciej kupic router sprzetowy z opcja “One Click Setup” .

ftp jest programem typu klient/serwer, umozliwiajacym transfer plikow z i do serwera. Pare prostych polecen umozliwia listowanie, nawigowanie, wgranie lub pobranie pliku z serwera.

Laczymy sie

czlowiek@maszyna:~$ ftp losoft.org

Program polaczy sie oraz poprosi o autoryzacje i po poprawnym logowaniu wyswietli sie nowy znak zachety

Connected to losoft.org.
Name: uzytkownik
Password:
230 User logged in
ftp>

Teraz mozemy juz dzialac. Na poczatek, listowanie plikow

ftp> ls

Nawigowanie

ftp> cd pub/

Nawigowanie lokalne

ftp> lcd /home/czlowiek/download/

Pobieranie

ftp> get plik_do_pobrania.tar.gz

Pobieranie wielu plikow (multiple get)

ftp> mget pliki*

Wgrywanie

ftp> lcd /home/czlowiek/upload/
ftp> put plik_do_wgrania.tar.gz

Bangi (!) – lokalne wywolywanie polecen

ftp> !ls

Wiem, ze w dobie X’ow, malo kto korzysta z konsoli do laczenia sie z ftp’em, lecz czasem zdarza sie, ze jest to jedyna sluszno-dostepna metoda .

Mamy taki oto przypadek. Jest sobie komputer, brak USB, wolne lacze, brak dodatkowej karty sieciowej, a co najlepsze – brak trybu graficznego, jedyne co mamy to konsola i dzialajacy cdrw. Pozornie, komputer jest nie do uzytku . Jak wiec zrobic kopie zapasowa plikow? Konsola jest najlepszym, najszybszym i niezastapiony narzedziem, jezeli znamy pare komend i wiemy jak ich uzyc.

Tworzenie cd image’a

czlowiek@maszyna:~$ mkisofs -r -o cd_image katalog_do_nagrania/

Oczywiscie, komponujemy odpowiedni obraz plyty, mieszczacy sie na plytce CD, wiec katalog_do_nagrania nie moze zawierac wiecej, niz sie na niej miesci.

Test cd image’a

czlowiek@maszyna:~$ mkdir /mnt/iso
czlowiek@maszyna:~$ mount -o loop cd_image /mnt/iso

W razie problemow z prostym montowaniem, wykonujemy nieco bardziej sparametryzowana komede

czlowiek@maszyna:~$ mount -t iso9660 -o ro,loop=/dev/loop0 cd_image /mnt/iso

Klik, klik, klik, sprawdzamy czy obraz plytki zawiera nasze pliki, jezeli jest wszystko, oraz, wielkosc obrazu jest odpowiednia, odmontowujemy

czlowiek@maszyna:~$ umount /mnt/iso

Wypalamy

czlowiek@maszyna:~$ cdrecord -data cd_image

Teoretycznie cdrecord sam wykryje, gdzie i w jaki sposob nagrac obraz, chyba, ze nie. Wtedy sprawdzamy jakie sa dostepne urzadzenia, parametryzujemy i wypalamy

czlowiek@maszyna:~$ cdrecord -v speed=48 dev=/dev/cdrw -data cd_image

Jezeli komputer nie ma monitora :>? Nie ma wiekszego problemu, komendujemy przez ssh. No i czysta plytka musi byc w napedzie. W komputerze zdalnym .

Gedit ma sporo roznych pluginow, lecz niestety domyslnie nie zawiera najbardziej funkcjonalnego – przywrocenie ostatniej sesji. Mozna to szybko “naprawic” instalujac plugin Reopen Tabs. Po sciagnieciu swiezutkiej wersji rozpakowujemy pliki pluga do katalogu /home/czlowiek/.gnome2/gedit/plugins/. Jezeli nie istnieje to go tworzymy, no i czlowiek zamieniamy na nasza nazwe usera.
Po uruchomieniu Gedit’a w Edycja > Preferencje > Wtyczki, pokaze sie dodatkowy plugin, ktory wlaczamy i konfigurujemy. Od teraz cieszymy sie z zapamietanych tabow.

Dla wszystkich userow pliki instalujemy w katalogu /usr/lib/gedit-2/plugins/.

Pelna lista wtyczek do Gedit’a znajduje sie tutaj.